پوزخند

اینجا فاصله ها بیداد میکنند

نبودنت را 

نمی توانم با رازهایم پر کنم

تو همه ی . . . 

بگذریم

حالا دیگر همه چیز تمام شده است!

*داشتم با بچه ها بلند بلند میخندیدم. یکی بعد از مدتها منو دید بهم گفت: هروقت میبینمت داری میخندی. خدا کنه همیشه بخندی!

تومون خودمونو داغون کرده، بیرونمون مردمو!

بس کودکانه دست و پا میزنم

در این منجلاب فراموشی . . . 

مرا از تو گریزی نیست 

یا گزیر

اما لبخند بر لب خواهم نشاند

ساز خواهم نواخت

و باز لبخند بر لب خواهم نشاند

. . . 

جایی هست مرا

اغیار بدان راه ندارند

مرده هایش با من رفاقتی دیرینه دارند

صندوقچه ام را هر شب نزد آنان به امانت می گذارم

جایی هست مرا

که خدایشان هم بدان راه ندارد

. . . 

نیم شب

گوشه ای خواهیم نشست

و به محتویات صندوقچه ام

خواهیم خندید . . . 

* نخست/ دیر زمانی در او نگریستم/ چندان که چون نظر از وی باز گرفتم/

در پیرامون من/ همه چیزی/ به هیات او در آمده بود/

آنگاه دانستم که مرا دیگر/ از او/ گزیر نیست

کز انسان جماعت ملولم و 

دیو و دَدَم آرزوست . . . 

* تنها یک جاده برایم مانده. از پنجره به پرتگاه

آنا آخماتووا

در این هوای سرد

یه جای پالتوی مشکی

کاپشن زرد میپوشم

این یعنی

خدانگهدار عزیزم!

آیا کسی میتوانست بفهمد که دوست داشتن او چه لذتی دارد و آدم را به چه ابدیتی نزدیک میکند؟ آدم پر میشود، جوری که نخواهد به چیز دیگری فکر کند، نخواهد دلش برای آدم دیگری بلرزد و هیچگاه دچار تردید نشود.

سمفونی مردگان